Hiro Yumita

posted on 13 May 2010 17:29 by pare-nadda in ME

hiro

ภาพนี้โลจังถ่ายหลังจากวันครบรอบ 5 ปี Muzina สองสามวัน Hiro อยู่ข้างแพร

 

31 ตุลาคม 2009 ที่ about cafe ฉันไปงานแสดงดนตรีทดลองของพี่เกี๊ยมอี๋

คืนนั้นฉันได้พบกับ ฮิโระ เป็นครั้งแรก

ฮิโระมากับยูกิ ฉันจำได้ว่าฮิโระดูเด่นมาก ตัวผอมสูง ไม่มีผม แต่เท่สุดๆไปเลย ฮิโระใส่รองเท้าแตะหนังสีดำ กางเกงยีนส์ skinny กับเสื้อยืด และมีสูทแบบลำลองทับมาอีกตัว ทั้งสองคนมาคุยกับฉัน เพื่อที่จะขอให้ใส่เสื้อของร้าน Muzina แล้วไปยืนถ่ายรูป ฮิโระให้ชั้นใส่เสื้อสีดำ ยูกิถอดเข็มขัดสีแดงมาคาดเอวฉัน ฮิโระขอให้ฉันใส่รองเท้ามีส้นของยูกิ แล้วใส่กำไลข้อมือของยูกิด้วย พอฉันใส่ทุกอย่างครบ ฮิโระพูดว่า Perfect 

ฮิโระขอให้ฉันเดินข้ามถนนไปมา ให้เขาถ่ายรูป จนกระทั่งได้รูปที่เขาต้องการ แต่พอฉันเดินกลับมานั่ง ฮิโระที่เก็บกล้องไปแล้ว ก็หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายฉันอีกหลายครั้ง หลังจากนั้นเราคุยกัน

ไม่มีการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ไม่มีคำถามแบบคนที่พยายามจะรู้จักกัน มีแต่ประโยคที่เหมือนเราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว เช่น

แพร : ฉันคิดว่าอาจจะไปเที่ยวญี่ปุ่นตอนสิ้นปีนะ

ฮิโระ : นี่คืออีเมลและเบอร์โทรของฉันที่ญี่ปุ่น ไปถึงแล้วโทรไปหาฉันนะ  อาทิตย์หน้ามีเวลาว่างมั๊ย

แพร : วันไหน

ฮิโระ : อาจจะวันพุธ มาเจอกันที่ร้าน Muzina ได้มั๊ย ฉันอยากถ่ายรูปเธอเพิ่มอีก

แพร : โอเค โทรมาบอกก็แล้วกันนะ 

นี่คือครั้งแรกที่เราเจอกัน .. วันนั้นฉันรู้ว่า ฮิโระเป็นช่างภาพที่ชอบให้นางแบบมองกล้องที่สุด

รูปที่ถ่ายวันนั้นกลายเป็นปกของหนังสือพิมพ์แคตตาล็อคเล่มแรก และเป็นรูปสุดท้ายที่อยู่ในหนังสือ one ของฮิโระที่เขาทำให้กับ Muzina

พฤศจิกายน 2009 ฉันไปร้าน Muzina เป็นครั้งแรกฉันหาซอยเจอ แต่เดินเข้าไปแล้วไม่รู้ว่าร้านอยู่ไหน ฉันโทรไปหาฮิโระ เขาบอกให้ฉันเดินตามม้าสีฟ้าเข้าไป ที่นั่นมียูกิ รออยู่แล้ว 

หลังจากนั้นไม่นาน ฮิโระก็มาถึง เขาใส่เสื้อสีชมพูของร้าน Muzina เรานั่งกินแซนวิชของยูกิด้วยกัน ฮิโระบอกว่า ชอบกินซุป  ฮิโระแนะนำให้รู้จักช่างภาพชื่อทาคุมิ เราเปลี่ยนชุดถ่ายรูปกันยกใหญ่ ฮิโระคอยเลือกเสื้อผ้า รองเท้า และคอยโพสท่าให้ฉันดูเพื่อให้ฉันทำตาม วันนั้นเราสนุกกันมาก ฉันไม่เคยเป็นนางแบบ และฉันคิดว่าฉันอ้วน แต่ฮิโระไม่เคยพูดว่าฉันอ้วน ฉันได้ยินแต่คำว่า คาวาอิ , เพอร์เฟค , สุโก้ย โดยเฉพาะคำว่า คาวาอิ ฉันได้ยินคำนี้จากฮิโระตลอดเวลา ก่อนกลับฮิโระถามว่าชอบรองเท้าที่ร้านมั๊ย ฉันบอกว่าชอบคู่สีดำ ฮิโระ หายไปคุยกับยูกิ แล้วกลับมาบอกว่า จะให้รองเท้าสีดำคู่ที่ฉันชอบ และจะให้เสื้อผ้าทุกตัวที่ฉันชอบด้วย หรือฉันจะคิดค่าตัวที่มาเป็นแบบก็ได้ แต่ฉันรู้สึกเหมือนมาเล่นกับเพื่อน จึงบอกว่าขอทำให้ฟรีๆดีกว่า ตอนที่ลองรองเท้ากัน ฮิโระอยู่ข้างฉันแล้วคอยบอกให้พยายามใส่ดู อดทนหน่อยนะ เพราะครั้งแรกหนังมันยังไม่ยืดจะเจ็บหน่อย แต่เดี๋ยวมันจะพอดีเท้าของฉันเอง เขาคอยยืนคอยนั่งลุ้นอยู่ข้างฉันจนกระทั่งใส่ได้ ..

กลางเดือน พฤศจิกายน 2009  ฉันอยากให้โลจังได้รู้จักกับ Muzina จึงพาไปที่ร้าน ฮิโระมาถึงทีหลัง พอปิดร้าน พวกเราพาฮิโระกับยูกิ ไปกินข้าวเย็นด้วยกันที่นิวไลท์ สยามสแควร์ ฮิโระสั่งยำไข่ดาว เขาบอกว่าชอบกินยำไข่ดาวกับต้มข่าไก่ที่สุดเลย แต่พอได้ลองชิมปลาราดพริกที่ฉันสั่ง ก็เลยมีเมนูโปรดเพิ่มอีกอย่างแล้ว ยูกิบอกว่าอร่อยมากๆ ทากะตามมาทีหลังสุด กับข้าวหมดแล้ว เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับทากะ ทันทีที่ทากะนั่งลง ฮิโระผายมือมาทางฉันแล้วบอกทากะว่าฉันคือ แพร คนที่จะมาเป็นแบบ แล้วจบประโยคหลังชื่อฉันด้วยคำว่า คาวาอิ..เน้

คืนนั้นเราไปนั่งคุยกันต่อที่ชั้นล่างโนโวเทลสยามสแควร์ มีนักร้องสาวสองคนกำลังร้องเพลงฝรั่งอยู่บนเวที ฉันบอกฮิโระว่าฉันร้องเพลงญี่ปุ่นได้เพลงนึงนะ แล้วฉันก็เริ่มร้องท่อนแรกของเพลงนั้นให้ฮิโระฟัง เขาพูดทันทีว่าสุโก้ย แล้วเดินไปที่เวที หลังจากนั้นพวกเราทุกคนก็ได้ฟังฮิโระเล่นเปียโนเพลงที่ฉันร้องได้ท่อนเดียว พอเล่นจบฮิโระเดินลงมาแล้วบอกว่า ตื่นเต้นมากๆ ทากะแซวว่า ไม่มีใครขอให้ขึ้นไปเล่นสักหน่อย ขึ้นไปเองแล้วก็เขินเอง พวกเราทุกคนหัวเราะขำฮิโระ  ..ฮิโระก็หัวเราะขำตัวเองไปด้วยกัน หลังจากนั้นฮิโระก็โทรตามพี่เอ แล้วฉันก็ได้เพื่อนเพิ่มมาอีกคน

ธันวาคม 2009 เราไปกินข้าวกันที่เดิม นิวไลท์ สยามสแควร์ โลจัง ฉัน ทากะ ยูกิ และฮิโระ โลจังกับฉันผลัดกันถ่ายรูปฮิโระ ฮิโระบอกว่า อยากมีแฟน ช่วยหาให้หน่อย พวกเราเลยแกล้งบอกว่า จะเอารูปฮิโระไปลงบล๊อคของพวกเรา แล้วเขียนบอกให้ว่าชื่อ ฮิโระ ยูมิตะ โสด นิสัยดี ฮิโระหัวเราะชอบใจ แล้วอยากให้เราทำจริงๆ หลังจากนั้นเราต้องไปเซตงานที่เซน ฮิโระถามว่าไปด้วยได้มั๊ย สุดท้ายเราก็มายืนกันอยู่บนที่เซตงานที่เซนด้วยกันทั้งหมดห้าคน ฉันชวนทุกคนมางานวันจริง ฮิโระอยากมามาก แต่เพิ่งจองตั๋วเครื่องบินไป  เขาบอกเสียดายสุดๆ เค้าต้องกลับญี่ปุ่นเสียก่อน คืนนั้นฮิโระเอาเสื้อMuzina ให้โลจังใส่ และถ่ายรูป ฮิโระบอกว่าอยากให้มู้ดและโทนเหมือนหนังของหว่องกาไว .. ฮิโระพยายามจะบอกให้โลจังรีแลกซ์ และร่าเริง เพราะเขาชอบรูปถ่ายที่โลจังยิ้มที่สุด 

งานวันจริงที่เซน ฮิโระไม่มา แต่เป็นวันแรกที่คาเอะได้รู้จักกับ Muzina  

วันปีใหม่ .. เราจับฉลากกัน โลจังจับได้ของฮิโระ แต่เป็นครีมทาหน้า ฮิโระบอกให้เอามาฉันแทน  วันนี้เป็นวันแรกที่พี่ตุ๊กตาได้คุยกับฮิโระ เขาถ่ายรูปพี่ตุ๊กตารูปหนึ่ง พี่ตุ๊กตาชอบมาก วันนั้นเป็นวันที่สนุกเหมือนครั้งที่เราเจอกัน

งานเพชะ-คุชะ ที่สยามดิสคัฟเวอรี่ ทากะ ยูกิ และคาเอะ ขึ้นเวทีพูดเรื่องโปรดักซ์ดีไซน์  ฉันอยากให้อิโระได้ขึ้นไปด้วย แต่เขาพูดไทยไม่ได้ งานนี้เค้าต้องการคนญี่ปุ่นที่พูดไทยได้ ฮิโระเลยได้แต่มานั่งเชียร์ วันนั้นฉันมาไม่ทันดูตอนทุกคนขึ้นไปพูด แต่มาถึงก็เจอทุกคนนั่งรอ ฉันเห็นฮิโระคอยยิ้มให้ฉันและถือถุงอะไรบางอย่างอยู่ ยูกิบอกว่า ฮิโระตามหาฉันตั้งแต่มาถึงงาน เพราะมีของขวัญอยากเอามาให้ ฮิโระส่งถุงของขวัญให้ฉันแล้วบอกอย่างตื่นเต้นว่าซื้อน้ำหอมมาให้ ฉันต้องชอบแน่ๆ แล้วฉันก็ชอบจริงๆ ฮิโระบอกว่ารู้ว่าฉันต้องชอบเพราะขวดมันน่ารักมาก วันนั้นจบด้วยการกินข้าวเย็นแล้วหัวเราะสนุกกันเหมือนเคย และเป็นวันแรกที่พี่เกี๋ยมอี๋ได้รู้จักกับฮิโระและ Muzina.

วันหนึ่งหุ่นดอลล่าร์ของโลจังถูกมอเตอร์ไซค์ล้มใส่เป็นรูโหว่  วันซ่อมนั้น พวกเรา โลจัง ฉัน ทากะ ยูกิ และฮิโระ เราอยู่ด้วยกันที่ดอลล่าร์จนถึงตีสอง ยุงกัด หิวน้ำ ปวดฉี่.. ฮิโระลืมเลนส์กล้องไว้ที่ Muzina ยูกิบอกว่าจะไปซื้อน้ำแล้วหายไปเลย ทากะโทรไปจึงรู้ว่ายูกิแอบหนีขึ้นรถไฟฟ้ากลับไปเอาของมาให้ฮิโระ เขมตามมาพร้อมเสื้อลายขวาง ฮิโระอยากถ่ายรูปโลจังคู่กับดอลล่าร์ .. รูปที่โลจังย่อตัวอยู่ข้างๆขาดอลล่าร์ พร้อมยิ้มจนแก้มปริ คือรูปที่ฮิโระเลือกมาลงหนังสือ one หนังสือเล่มแรกของฮิโระที่ทำให้กับ Muzina ... วันนั้นเราถ่ายรูปกันเยอะเลย ทุกคนลงความเห็นว่า ดอลล่าร์เหมือน ฮิโระ มากๆ

ต้นปี 2010 ทากะเอาตัวอย่างของหนังสือ one และแคตตาล๊อคมาให้ฉันดู ฉันตื่นเต้นที่รูปตัวเองเป็นหน้าปกแคตตาล๊อค และอยู่ในหนังสือฮิโระ หลังจากวันนั้นไม่นานฮิโระเอารูปที่ถ่ายฉันวันแรกที่เจอกัน สามรูปมาให้ อัดมาให้เป็นขนาดจัมโบ้ .. ฉันบอกฮิโระว่าฉันอ้วน ฮิโระตอบว่า " You are charming, alway charming." 

วันหนึ่ง Happyband จะไปซ้อมดนตรีที่อโศกพร้อมจะถ่ายวิดีโอไปด้วย ฉันโทรไปขอยืมเสื้อผ้าจากทากะ วันที่ไปเอาฉันพาพี่เมื่อยกับพี่นุ่นไปด้วย ทั้งสองคนรู้จัก Muzina เป็นครั้งแรก เราไปถึงก่อนฮิโระ เราเลือกเสื้อผ้าสีทึมๆกัน ฮิโระมาถึงก็ช่วยปรับปรุงเป็นการใหญ่โดยให้เหตุผลว่าเราเป็นวงแฮปปี้แบนด์ไม่ใช่เหรอ เราน่าจะใส่เสื้อสีสดใสนะ 

คืนวันงานBig mountain เขาใหญ่ แต่เราอยู่ที่ coffee melody กรุงเทพฯ.. ฉันส่งแมสเสดไปบอกฮิโระกับยูกิว่าแฮปปี้แบนด์จะเล่นที่คอฟฟี้เมโลดี้คืนนี้ สามทุ่ม Muzina ก็มาถึง ฮิโระ ทาคุมิ ทากะ ยูกิ ร้านแคบมากแทบไม่มีที่นั่งที่เดิน แต่ฮิโระก็พยายามถ่ายรูปพวกเรา พอเล่นเสร็จฉันนั่งข้างฮิโระ เราคุยกันเรื่องรองเท้าแตะ รองเท้าแตะของเราเหมือนกัน เป็นของ Muzina เหมือนกันแต่คนละสี ขอฉันสีน้ำตาล ของฮิโระสีดำ อิโระบอกฉันว่าสีดำก็สวยนะ ฉันน่าจะมีด้วย คืนนั้นด้วยความที่ร้านแคบ ฮิโระสะดุดเกือบล้ม และเหยียบเท้าฉันอย่างจังโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันเจ็บมาก แต่ก็ไม่เป็นไร ฮิโระขอโทษเป็นภาษาญี่ปุ่น ฉันตอบว่า ไดโจบุ ถ้าวันนั้นMuzina ไ่ม่มา ฉันคงเหงามากและเขินมาก เพราะแทบไม่มีเพื่อนๆมาเลย 

ก่อนที่หนังสือ one จะเสร็จ Muzina มาที่คอนโดเพื่อให้ เราช่วยวาดรูป ฉันอยากให้พี่โลเลวาดคนเดียว โลจังวาดทากะแปล ไม่นานก็เสร็จ ฮิโระ ยูกิ มาตรวจพร้อมพาเพื่อนญี่ปุ่นอีกสองคนมาให้ฉันรู้จักด้วย คืนนั้นเหมือนเรามีปาร์ตี้เล็กๆกัน 

ก่อนวันครบรอบ 5 ปี Muzina แฮปปี้แบนด์ไปซ้อมดนตรีที่ร้าน ฮิโระคอยดูแลเสื้อผ้าให้เรา และยุ่งกับการเตรียมงานที่ร้านจนเราแทบไม่ค่อยได้เล่นกัน ทุกคนอยากให้งานออกมาดูดี 

วันครบรอบ 5 ปี Muzina ฮิโระจัดเสื้อผ้าให้เราทุกคน พี่เกี๊ยมอี๋เสร็จคนแรก ตามมาด้วยพี่เมื่อย พี่โลเลยากหน่อยเพราะไม่ยอมใส่เสื้อลายตาราง คนสุดท้ายคือฉันเอง ฮิโระปวดหัวกับฉันมากตรงที่เขาอยากให้ฉันใส่ชุดกระโปรงสีขาวดำกับรองเท้าส้นสูง ฮิโระบอกว่า ดูผอม และเหมือนลุคของชาแนล ฮิโระชอบมาก แต่ฉันดื้อ ฉันอยากใส่ชุดสีเหลืองกับรองเท้าไม่มีส้นมากกว่า เราเปลี่ยนชุดลองชุดกันอยู่นาน สุดท้ายฮิโระก็พยักหน้าให้ฉันใส่รองเท้าส้นเตี้ยก็ได้ แต่ให้ใส่คู่สีดำที่เขาให้ฉันเมื่อวันแรกที่มาที่ร้าน สุดท้ายฮิโระงอนฉันนิดหน่อย เพราะฉันแอบให้ทากะเอารองเท้าไม่มีส้นมาให้เปลี่ยนทีหลัง แต่พอเราเล่นดนตรีทุกอย่างก็จบลงด้วยดี ก่อนกลับพวกเราทุกคนถ่ายวีดิโอพูดแสดงความรู้สึกกันทีละคน ..เป็นวันที่น่าจดจำ 

เราเจอกันบ่อยๆทั้งตั้งใจและบังเอิญ ที่แมคโดนัลด์แถวบ้าน ที่Muzina ที่อโศก ฯลฯ ทุกครั้งมีเรื่องต้องหัวเราะทุกที

เมษายน-พฤษภาคม 2010  แฮปปี้แบนด์เตรียมงานจะแสดงที่ creative house อโศก ฮิโระไม่เคยโทรมานัดแต่แวะมาหาบ่อยๆเวลาที่เราเซตงาน ได้เจอกันบ้าง ไม่เจอกันบ้าง ฮิโระเพียงแต่แวะมาดูเผื่อเราอยู่ ไม่อยู่ก็ไม่เป็นไร วันนึงเจอกันฮิโระบอกว่าพา-แระ lose weight ???  สุโก้ย !!!! 

5 พฤษภาคม 2010  ฮิโระกับยูกิโทรมาอยากให้ฉันไปหาที่โรงแรมบันยันทรี ฮิโระจะถ่ายรูปทำเวปไซต์ให้ Muzina เราเกือบจะไปไม่ได้เพราะเวลามีจำกัด ต้องไปธุระต่อ แต่ฉันรู้สึกว่าเขาตั้งใจจะถ่ายที่นั่น ถ้าไม่ไปเขาคงเสียดาย 

เราไปถึงบันยันทรีตอนดึก พี่นุ่นกับพี่เมื่อยไปด้วย เราถ่ายวีดิโอเล่นกัน ฮิโระพาฉันดูห้องแล้วบอกว่า ไฮโซปาร์ตี้เน้

ฮิโระเลือกชุดสีฟ้าให้ฉัน บอกว่า พา-แระ look natural. แล้วก็หยิบรองเท้าสีแดงคู่ใหม่มาให้ฉัน วันนี้ฉันไม่ดื้อเลย ฮิโระเปลี่ยนรองเท้าฉันเป็นสีเขียวส้นสูง เป็นคู่ที่ฉันเคยดื้อเคยไม่ยอมใส่มาก่อน เขาถามฉันว่าวันนี้ใส่ได้มั๊ย ฉันบอกว่าได้ วันนี้ยังไงก็ได้ ฮิโระบอกว่ารองเท้าสีเขียวใส่แล้วดูกลืนกับชุด ขอเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนเดิม แล้วเรียกให้ฉันไปนั่งบนโซฟาคนแรก ก่อนที่จะไปเลือกชุดให้คนอื่นๆ เพื่อที่จะถ่ายรูปหมู่กัน  โลจังถามฮิโระว่าถ่ายไปทำเวปเหรอ ฮิโระตอบว่า Yes แล้วหันมาบอกแพรว่า And you must be the first. ฉันขอบคุณ เรายิ้มให้กัน ฮิโระมาโพสท่าให้ฉันนั่งแบบเขา ฉันทำตามทุกอย่าง หลังจากนั้นเราก็ถ่ายเดี่ยว อิโระบอกว่า พา-แระคนแรก ฉันรู้สึกเหมือนเป็นวันแรกที่ฉันไปที่ Muzina ฮิโระเลือกเสื้อผ้าให้ฉัน ยูกิคอยจัดหา ฮิโระโพสท่าให้ดู แล้วบอกมู้ดกับโทนว่าวันนี้เราจะอยู่ในหนังเรื่อง lost in translation กัน นอกจากนั้นฮิโระก็จะปล่อยให้ฉันโพสเอง โดยเขาจะกดชัตเตอร์ต่อเมื่อฉันหันมามองกล้องเท่านั้น ถ้าฉันไม่มอง เขาก็ยังไม่กด ถ้าฉันมองทางอื่นนานเกินไป ฮิโระจะขอร้องให้หันมา เราย้ายมุมจากโซฟาไปถ่ายที่เตียง ฉันนอนตะแคง ฮิโระนั่งกับพื้นข้างเตียงแล้วเอนตัวลงบนโซฟาครึ่งตัว เพื่อถ่ายโคลสอัพหน้าฉัน ฉันยกแขนขางหนึ่งขึ้นขยี้ตา ฮิโระยิ้มแล้วพูดว่า ขี้เหร่เนะ ก่อนหน้านี้ตอนที่กำลังเปลี่ยนชุด ยูกิทักว่าฉันอ้วนขึ้น แต่ฮิโระบอกว่า "พา-แระผอมลงแล้ว พา-แระกำลังลดน้ำหนัก สุโก้ยไปเลย ขอให้ผอมลงอีกนะ"

ถ่ายรูปกันเสร็จพ่อทากะมา ฉันบอกฮิโระว่าพ่อทากะดูเด็กมาก ฮิโระบอกพ่อทากะแล้วนั่งหัวเราะใหญ่ ก่อนกลับฉันชวนฮิโระมางานวันเปิดนิทรรศการ Lowrong ที่อโศก ฮิโระถามว่าวันไหน และบอกว่าจะมาแน่นอน

ฮิโระ ยูกิ เดินมาส่งพวกเราที่หน้าลิฟท์ เราบ๊ายบายกัน ฉันตะโกนบอกฮิโระกับยูกิว่า จ้าเนะ..มาตาเนะ..

เราบ๊ายบายกันจนลิฟท์ปิด.. พี่เกี๊ยมอี๋ถ่ายวีดิโอไปด้วย

11 พฤษภาคม 2010 ตอนเย็นๆ ฉันโทรศัพท์ไปหาทากะ ทากะบอกว่ามาไม่ได้ แต่ยูกิกับฮิโระจะมา

สองทุ่มครึ่งแฮปปี้แบนด์เริ่มโชว์ เราเล่นดนตรีเพลงใหม่สองเพลง เล่นดนตรีไปด้วยเปลี่ยนชุดไปด้วย เหนื่อยมากแต่สนุกดี 

สี่ทุ่มเราเก็บของเตรียมกลับ พี่เกี๊ยมอี๋เหนื่อยมากขอแยกไปก่อน พี่นุ่น พี่เมื่อย โลจัง พี่อ้อย และฉัน ไปนั่งกินข้าวกันที่ฟู้ดแลนด์จนห้าทุ่มกว่า จึงแยกกัน โลจังกับฉันเราขับไปรถไปส่งพี่อ้อยที่บ้าน คุยหัวเราะกันมาถึงเรื่องการแสดงวันนี้ ฉันนึกในใจจะถามโลจังว่า ทากะบอกว่ายูกิ กับฮิโระจะมา ทำไมฉันไม่เห็นเลย แต่ยังไม่ทันพูดก็มีเรื่องอื่นให้ตอบไปเสียก่อน ส่งพี่อ้อยเสร็จ ทันทีที่เลี้ยวรถออกจากบ้านพี่อ้อย โทรศัพท์เบอร์แปลกก็มาที่เครื่องโลจัง ฉันเป้นคนรับสาย ผู้ชายในสายขอพูดกับพี่โลเล ฉันส่งให้ ฉันได้ยินโลจังพูดว่า ครับ ครับ รู้จักครับ ฮิโระครับ ทำไมนะครับ อะไรนะครับ ทำไมครับ ใครโทรมาครับ จริงเหรอครับ เดี๋ยวผมโทรกลับไปอีกทีครับ

ฉันถามทันทีว่าฮิโระ เป็นอะไร โลจังตอบว่า คนที่โทรมาชื่อชัย เป็นดีไซเนอร์บอกว่า ตำรวจโทรมาบอกเขาว่า ฮิโระ ยูมิตะ เสียชีวิตแล้ว หัวใจวาย  ..  ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง ฉันกดโทรศัพท์หาทากะ แต่ไม่ติด ฉันโทรมายูกิ ยูกิรับสาย ฉันพูดรัวลงไปว่า ยูกิ ฮิโระอยู่ที่ไหน ฮิโระเป็นอะไร ยูกิคงฟังไม่ทันทั้งหมด ยูกิตอบมาว่า ฮิโระไม่ได้ไปงานแพรเหรอ แพรถามว่าฮิโระอยู่ไหน ยูกิตอบว่าไม่รู้ แต่ตอนหกโมงคุยกัน ฮิโระบอกว่าจะมางานของแพรกับโลเลตอนทุ่มครึ่ง แต่ยูกิมาไม่ได้ ฮิโระบอกว่าจะมาคนเดียว ยูกิเสร็จธุระแล้วค่อยโทรไปหาว่าอยู่ที่ไหนแล้วจะตามมาอีกที แต่หลังจากนั้นยูกิก็โทรหาฮิโระไม่ได้อีกเลย ฉันบอกยูกิว่า มีคนโทรมาว่า ตำรวจเจอฮิโระที่ซาวน่า ฮิโระตายแล้ว แต่ไม่แน่ใจ ช่วยโทรหาทากะหน่อย แพรจะโทรไปหาตำรวจอีกที ฉันวางสายยูกิแล้วโทรหาคุณชัยเพื่อขอเบอร์ตำรวจที่โทรมาหาเขา ฉันโทรไปหาตำรวจชื่ออาวุธ ถามเรื่อง ฮิโระ ยูมิตะ ตำรวจตอบทันทีว่าเสียชีวิตแล้ว ศพอยู่ที่โรงพยาบาลจุฬา ฉันมือสั่น ตัวสั่น แต่โทรกลับไปหายูกิเพื่อบอกว่า ฮิโระตายแล้วจริงๆ ยูกิเงียบไป ฉันได้ยินเสียงที่แหบและเบามากๆว่า แพร.. จะทำยังไง.. ทำยังไงดี 

ฉันโทรติดต่อพี่เกี๊ยมอี๋ พี่นุ่น โลจังบอกให้โทรไปหายูกิอีกครั้งเพื่อบอกให้เตรียมตัว เราจะไปรับ ไปโรงพยาบาลกัน พี่เมื่อยโทรมา บอกว่าจะตามมาที่โรงพยาบาล ทากะโทรกลับมา เค้ายังไม่รู้เรื่อง ฉันบอกทุกอย่าง ..

เราทุกคนไปเจอกันที่โรงพยาบาลจุฬา ทากะ พี่เกี๊ยมอี๋ พี่ตุ๊กตา พี่เมื่อย พวกเขาไปถึงก่อน

ทุกคนช่วยกันตามหาฮิโระ ตามตึกต่างๆในโรงพยาบาล เราไม่รู้ว่าเขาเก็บฮิโระไว้ที่ไหน ตำรวจก็ไม่รับสาย

ฉันไปรับยูกิ เธอใส่ชุดสีดำยืนรออยู่หน้าคอนโดของเธอ เมื่อไปถึงโรงพยาบาล พวกทากะเจอฮิโระแล้ว

ทากะกับพี่เกี๊ยมอี๋ขอให้พนักงานช่วยพาฮิโระมาเจอกับยูกิอีกครั้ง ฉันไม่ได้เดินเข้าไปด้วย ตอนนั้นในหัวของฉันรู้สึกงงมากและต่อต้านว่าเรื่องทั้งหมด ไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ ฮิโระต้องยังอยู่ โลจังเดินตามเข้าไปหาฮิโระ แต่ไม่ทัน เขาเก็บฮิโระไปก่อน ฉันพูดออกไปว่า ฉันขอไม่ดู ฉันไม่อยากเห็นเขาในสภาพแบบนี้  ยิ่งเห็นยูกิยืนแทบไม่ไหว ฉันยิ่งพยายามเข้มแข็ง เพื่อที่จะเป็นที่พึ่งให้พวกเขา เราไปที่โรงพักกันต่อ เพื่อถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตำรวจเจ้าของคดีไม่อยู่ เราได้ดูเพียงแต่บันทึกประจำวันของตำรวจเท่านั้น ทากะโทรหาเพื่อนที่ญี่ปุ่น จนติดต่อพ่อแม่ของฮิโระได้ 

ยูกิเดินมานั่งข้างฉันตอนที่ทากะกำลังบอกพ่อแม่ฮิโระ แล้วพูดกับฉันว่า พ่อแม่ฮิโระ มีฮิโระคนเดียว ..

คืนนั้นเราทุกคนกลับบ้านมา ฉันเชื่อว่า ไม่มีใครนอนหลับ ตัวฉันเองหลับไปตอนตีสี่ ลืมตาตื่นมาทันทีตอนตีห้ากว่าๆ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเรียก แต่ก็ไม่ได้ยินอะไร โลจังตกใจถามว่าฉันเป็นอะไร ฉันบอกว่า หิวน้ำ

เมื่อกลับมานอนอีกครั้ง ฉันนอนไม่หลับ จนฟ้าสว่างฉันหลับไปตอนไหนไม่รู้ ฉันฝันว่าฮิโระเดินมานอนข้างฉันแล้วเอื้อมมือมาจับมือสองข้างของฉันไว้ ในฝันฮิโระไม่ได้พูดอะไร ฉันตื่นขึ้นมา นาฬิกาบอกเวลา แปดโมงครึ่ง ฉันโทรไปหาตำรวจอีกครั้งว่า ต้องทำยังไงบ้าง แล้วโทรไปหาทากะ ฉันไปรับทากะกับยูกิตอนเกือบเที่ยง คุณชัยมาที่สถานีตำรวจด้วย 

สถานทูตญี่ปุ่นส่งคนมารับของๆฮิโระ ยูกิขอดูโทรศัพท์ ในแมสเสดโทรศัพท์ของฮิโระ เค้าพูดถึงฉันกับพี่โลเลให้เพื่อนฟัง แมสเสดล่าสุดคือ ข้อความที่เค้าส่งไปชวนเพื่อนมางานของเราเมื่อคืนนี้ นี่เป็นสาเหตุที่คุณชัยโทรหาเราคนแรกโลจังบอกยูกิให้ลองเปิดดูรูปที่ฮิโระถ่าย รูปแรกๆเป็นพลุ หลังจากนั้นเป็นรูปหุ่นดอลล่าร์ 

ตำรวจจะให้ฉันดูรูปฮิโระในที่เกิดเหตุ แต่ฉันขอไม่ดู ทากะดูคนเดียว เราเดินน้ำตาซึมลงมาหายูกิด้วยกัน ทากะ ยูกิ และฉัน เรานั่งปลอยใจกัน แล้วร้องไห้กันเอง ยูกิบอกว่า ฮิโระแค่เปลี่ยนกล่องเฉยๆ ฮิโระจะเปลี่ยนไปกล่องที่สวยกว่านี้ ทากะไม่อยากเชื่อว่าฮิโระตายเพราะหัวใจวาย ทากะบอกว่าฮิโระแข็งแรง แต่สุดท้ายพวกเราก็ต้องทำใจเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ...

ยูกิลืมคืนโทรศัพท์ให้พนักงานของสถานทูต  พนักงานมารับคืนที่ร้านอาหาร ฉันเดินออกไปกับยูกิ เห็นกระเป๋าของฮิโระวางอยู่หลังมอเตอร์ไซค์ของพนักงาน ยูกิเดินไปจัดกระเป๋าให้เข้าที่ พอรถเคลื่นไป เธอก็หันมาร้องไห้กับฉัน เรายืนกอดกันร้องไห้หน้าร้านอาหาร 

เราแยกกันหลังกินข้าว ยูกิกับทากะกลับไปเตรียมชุดเท่ๆให้ฮิโระใส่วันเผา แม่ฮิโระจะมาคืนนี้ ทางสถานทูตจะจัดการเผาฮิโระพรุ่งนี้เช้า เพื่อที่พ่อแม่จะได้เก็บกระดูกกลับประเทศ  ตอนเย็นเจอพี่เกี๊ยมอี๋ เราคุยกันเรื่องฉันไม่เข้าไปหาฮิโระ พี่เกี๊ยมอี๋คิดต่างจากฉัน เขาบอกว่า บางคนอาจจะไม่อยากจำเขาในสภาพนี้แต่เราควรจะอยู่กับฮิโระจนนาทีสุดท้าย

13 พฤษภาคม 2010  ฉันตื่น เจ็ดโมงครึ่ง อาบน้ำแต่งตัว ฉีดน้ำหอมที่ฮิโระซื้อให้ ใส่รองเท้าที่ฮิโระให้ ไปหาฮิโระที่วัดคลองเตยใน  ฉันไปถึงถ.พระรามสี่ แต่ไม่รู้ว่าวัดอยู่ไหน ฉันเปิดกระจกรถถามมอเตอร์ไซค์คนหนึ่ง โชคดีมาก เค้าตอบว่า ตามผมมาเลย เค้าขับนำพาเรามาถึงวัดเลย 

เก้าโมง ฉันมายืนอยู่บนเมรุ หน้าโลงศพฮิโระ พ่อฮิโระเหมือนฮิโระมาก ฉันมองรอยยิ้ม มองท่าทาง เหมือนเห็นฮิโระอีกครั้ง แม่ของฮิโระร้องไห้ไม่หยุด เธอยืนเฝ้าโลงตรงมุมที่เปิดให้เห็นหน้าของฮิโระ ทากะพาแม่กับพ่อมาแนะนำฉันให้รู้จัก แม่ฮิโระนึกว่าฉันเป็นคนญี่ปุ่น เธอพูดขอบคุณฉันยาว ฉันฟังไม่ออก แต่ร้องไห้ทันที 

พี่เกี๊ยมอี๋มาถึงกับพี่ตุ๊กตาและคาเอะ ฉันตัดสินใจเข้าไปหาฮิโระ เพื่อเจอกันเป็นครั้งสุดท้าย และฉันตั้งใจว่า จะเดินเข้าไปบอกฮิโระใกล้ๆว่า จ้าเนะ มาตาเนะ แล้วเจอกันใหม่นะฮิโระ ฉันไม่เคยพูด ซาโยนาระกับฮิโระ เพราะทุกครั้งที่เราจากกัน ฉันรู้ว่าเดี๋ยวเราก็เจอกันอีก ครั้งนี้ก็เหมือนกัน  

ฉันเดินเข้าไปแค่เห็นปลายจมูกของเขาฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นคนตายเลย แต่ฉันรู้สึกว่าฮิโระยังดูสวยงามอยู่ ฉันพูดกับเขาเหมือนที่ตั้งใจ แล้วเดินออกมาพร้อมพี่เกี๊ยมอี๋

เราสองคนมายืนอยู่ตรงบันได เพื่อร้องไห้ เรายืนใกล้กัน เราเห็นกันและกันร้องไห้ แต่ไม่มีใครสามารถปลอบใจใครได้ เราแบ่งทิชชู่กันแล้วยืนอยู่ตรงกันอีกสักพักให้ลมช่วยพัดน้ำตาให้แห้ง พี่ตุ๊กตาคอยยืนเป็นเพื่อน พี่นุ่นเดินมาปลอบใจ โลจังเรียกให้เข้าไปหา .. 

การร้องไห้เกิดขึ้นกับทุกคนในอีกหลายครั้งต่อมา โลจังเริ่มร้องต้องทากะเอาหนังสือ one ของฮิโระไปใส่ในโลงตอนเผา ไม่มีใครคิดมาก่อนว่าหนังสือเล่มนี้จะกลายเป็นหนังสือแจกในงานเผาศพของฮิโระ  

ฉันร้องไห้ตั้งแต่ปิดโลงจนกระทั่งวางดอกไม้จันทร์แล้วก็ยังออกมายืนร้องคนละมุมบันไดกับโลจัง ครั้งนี้หนักกว่าตอนร้องกับพี่เกี๊ยมอี๋ เพราะรู้สึกว่าฮิโระจะไปจริงๆแล้ว รู้สึกว่าฮิโระกำลังจะหายไป และเหมือนเมื่อสิบห้านาทีที่แล้วที่บันไดฝั่งตรงข้าม เราเห็นกันและกันร้องไห้หนัก แต่ไม่มีใครสามารถปลอบใจใครได้ พี่นุ่นพี่เมื่อยเดินมาช่วย

เราเดินจากฮิโระมา..  ยูกิบอกว่าหลังจากนี้ ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ ..  เราเป็นโซลเมตกัน ไม่อย่างนั้นฮิโระคงไม่มารู้จักกับเรา และทำอะไรร่วมกับเรามากมายขนาดนี้ทั้งๆที่อยู่คนละประเทศ ตอนนี้ฮิโระแค่ไปที่อื่น และเปลี่ยนกล่องใหม่ ไปอยู่กล่องที่สวยกว่านี้ วันหนึ่งเราก็จะกลับมาเจอกัน

ฉันเชื่อว่าถ้าเราได้เจอกันอีก เราต้องจำกันได้ และได้เป็นเพื่อนรักกันแน่นอน

ขอบคุณนะฮิโระ ที่ได้เป็นเพื่อนกัน ขอบคุณในทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำดีต่อกัน

จ้าเนะ มาตาเนะ

แล้วเจอกันใหม่นะ  ....  Hiro Yumita

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วก็น้ำตาซึมอีกรอบ ได้รู้จักฮิโระแค่ช่วงสั้นๆ แต่ก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนดีและน่าคบหามากๆ ทุกครั้งที่เจอจะรู้สึกอย่างนี้ทุกครั้ง...หลับให้สบายนะฮิโระ เราจะได้เจอกันอีก

#8 By tuktalomlook on 2010-05-22 11:24

ได้ทบทวนเรื่องของฮิโระ...
ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า...
เราอยากทำให้คนรอบๆตัวมีความสุข
ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม...
เพื่อที่จะได้เกิด ชุมชนของความสุข
โลกแห่งความสุข

#7 By alienboon on 2010-05-22 11:18

ร้องไห้เลย )':

#6 By Pi ly n n on 2010-05-14 18:04


เสียใจจังไม่ได้มีโอกาสไปร่วมงานเผาด้วย
สู่สุคตินะคุณ Hiro

ขอบคุณสำหรับรอยยิ้มที่แสนจริงใจ
ที่เผื่อแผ่มาให้ฉันเสมอ ยามที่พบกัน
ถ้ามีเวลามากกว่านี้อีกนิด
เราคงได้ทำความรู้จักมากกว่าที่เป็นไป...

นึกอยู่เหมือนกันว่าแพรกับพี่โลเลคงเสียใจมากๆ
เขายังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำที่งดงามของทั้งสองคนนะ
คิดว่าเป็นแบบนั้น

#5 By poonnada on 2010-05-14 11:26

เสียใจด้วยนะคะ
ฮิโระดูมีเสน่ห์มากจริงๆ ;(

#4 By maybemayest (125.25.182.176) on 2010-05-14 09:44

เสียใจด้วยนะคะน้องแพรและพี่โลเล :-(

เข้มแข็งเอาไว้นะ.. พี่ปอเป็นห่วง!

#3 By busylady* (58.64.62.135) on 2010-05-14 01:05

หลับให้สบายนะ Hiro

#2 By lolay on 2010-05-13 23:15

เสียใจด้วยนะคะคุณแพร
เค้ากับคุณแพรและเพื่อนคนอื่น
คงเคยทำบุญร่วมกับฮิโระมาเพียงแค่นี้
เค้าไปสบายแล้วค่ะ
แต่พวกเราที่อยู่นี่สิ ไม่รู้จะต้องเผชิญกับอะไรอีก

#1 By Zuni on 2010-05-13 23:04