pare-nadda

 หลังจากงานเลี้ยงจบลง ฉันไม่ได้ดื่มเหล้า หรือเมายาอะไร

 แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเหงื่อแตก ฉันเดินไปตามทางข้างหน้า

 มองหาสัญลักษณ์พิเศษอย่างหนึ่งฉันสับสนมาก 

จิตใจอันกระสับกระส่ายของฉันพาร่างกายอันอ่อนล้าไป ณที่ซึ่งฉันไม่รู้จักมาก่อน

ฉันเดินโซซัดโซเซ ผ่านผู้คนมากมายและทุกคนก็ไม่สนใจจะช่วยฉัน

ความทรมาณเร่งให้ฉันเดินเร็วขึ้น

ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะตาย ฉันหาสัญลักษณ์สำคัญนั้นไม่เจอ

 ความเครียดเร่งให้ฉันตัดสินใจกลับบ้าน

ฉันทำตามคำสั่งในหัวสมองของฉันเองอย่างไม่ขัดขืน

 ฉันไม่มีทางเลือกอีกต่อไปแล้วฉันโบกแทกซี่ทันที

ระหว่างทางฉันรู้สึกเหมือนเวลามันเดินช้าลงทุกวินาทีช้าเกินไป

 ฉันกำลังจะอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ร่างกายของฉันปลดปล่อยความทุกข์บางส่วนออกมาอย่างเบาบางที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฉันใช้ความอดทนอย่างสุดความสามารถ ฉันไม่ต้องการให้ใครเดือดร้อนไปด้วย

ลมหายใจของฉันเริ่มติดขัด หายใจเข้าก็เข้าไม่หมด หายใจออกก็ออกไม่สุด

ทันทีที่รถจอด ฉันหยิบเงินจ่ายเกินราคาแบบไม่นับ

22.23 น. บรรยากาศชื้นและเงียบสงบ ฉันนั่งอยู่ในห้องเล็กๆคนเดียว

สายตามองนิ่ง รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในสมาธิ

ร่างกายของฉันผ่อนคลายมากขึ้นจากการบีบรัดของลำไส้ใหญ่

ฉันมองนาฬิกาและคำนวน ความทุกข์แสนสาหัสที่ฉันเพิ่งจะผ่านมานั้น

กินเวลาไปแค่สิบห้านาทีเท่านั้นเอง

22.25 น. อันที่จริงฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่คิดว่าความสุขจะหาได้ง่ายดาย ความทุกข์หาง่ายกว่า

แต่บางครั้งคนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แค่การใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้สักพัก .. ก็มีความสุขแล้ว

เพราะอย่างนี้แหละ ห้องนี้ถึงได้ชื่อว่า.. ห้องปลดทุกข์