pare-nadda

นี่เป็นวีดิโอที่แสดงในงานแสดงนิทรรศการ Chemo : a story of Kanon  

ของแพรค่ะ

ถ่ายทำ ตัดต่อ และแสดงเอง โดย แพรคะ ฮ่าๆๆๆ  

12 JUNE 2009

At home

5.35 pm.  จำนวนเม็ดฝนที่กระจกหน้าต่างเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ข้างนอกกำลังมีพายุ  

ลมแรง.. ใบไม้ปลิวสะบัด 

ดูคล้ายพวกมันกำลังพยายามจะทอดทิ้งกิ่งก้าน 

หลอดไฟบนถนนสว่างขึ้นก่อนเวลาปกติ   

อาร์มแชร์หนังเทียมสีชอคโกแลต คืออาณาบริเวณที่ฉันใช้ฝังตัวเองมาตลอดครึ่งวัน

ฉันชื่อคาน่อน..

นกพิราบตัวอ้วนเกาะยืนหลบฝนอยู่ตรงซอกระเบียง 

มันนิ่งเหมือนหุ่น .. เหมือนฉัน

แผ่นCD หมุนเล่นเพลงซ้ำไปซ้ำมา เรื่องราวในสมองของฉันก็เคลื่อนไหวเวียนวนไปตามกัน

เสียงเพลงผ่านเข้าออกโสตประสาทอย่างไร้ความสำคัญ

6.40 pm. พายุยังไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรง ความคิดเรื่อยเปื่อยในหัวของฉัน ก็ยังคงถ่ายเทไม่จบสิ้น 

คราบสีน้ำตาลดำเกาะแน่นอยู่ที่ก้นถ้วยกระเบื้องสีขาวบนโต๊ะ

ก้นบุหรี่ยี่ห้อ Denhill ถูกทิ้งสุมกันเต็มถาดที่เขี่ย กลิ่นของมันยังเกลื่อนห้องไปหมด

กาแฟดำ กับ บุหรี่..

ทั้งสองสิ่งนี้ไม่ใช่ของโปรดของฉัน แต่มันเป็นตัวแทนของใครคนนึงก็เท่านั้น

7.15 pm.  ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว และจบลงในเวลาสั้นๆตอนเช้าวันนี้

น้ำเสียงกับความหมายของคำพูดที่ได้ยิน ยังชัดเจนไม่จางหาย ความเจ็บปวดยังเท่าเดิม

ทั้งหมด.. กดดันให้ฉันลุกขึ้นจากตรงนี้ไม่ไหว 

ฉันโทรศัพท์หาใครต่อใคร   เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง

แต่เหมือนฉันกำลังตอกย้ำมันซ้ำแล้วซ้ำอีก   ทั้งๆที่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของฉันเลย

ชีวิตมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นตลอดเวลา แต่โลกทั้งใบของฉันที่กำลังเปลี่ยนไปในขณะนี้

ทิ้งให้ฉันเหลือเพียงแค่ลมหายใจเท่านั้น

ฉันหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง ฉันพยายามบังคับให้ทุกนาทีค่อยๆผ่านไปทีละน้อย

และผ่านไปอย่างเชื่องช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้   

ฉันไม่พร้อมจะยอมรับบทพิสูจน์ของวันเวลา ที่รอคอยจะบอกว่าความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอยู่นี้

..คือเรื่องจริง

8.50 pm. ฉันนั่งนิ่งๆพลางทอดสายตาไกลไปยังนอกหน้าต่าง เสียงฝนทำให้รู้ว่าพายุใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว 

อากาศเย็นชื้น ฉันกอดหัวเข่าแน่นขึ้นจนชิดติดหน้าอก 

ประสาทการรับรู้ของฉันทำงานแปลกประหลาด ภาพที่ฉันเห็นไม่ตรงกับภาพทิวทัศน์เบื้องหน้า 

เสียงที่ได้ยินก็ไม่ใช่เพลงที่ฉันเปิด สมองของฉันกำลังปะติดปะต่อ ลำดับเรื่องราว ..

ที่มันไม่มีอีกแล้ว ..ที่ฉันคิดถึง

10.10 pm.  พายุสงบไปสักพักใหญ่ .. 

00.03 pm.  ฉันยังไม่อยากขยับเขยื้อนตัว  

ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น.. 

ไม่อยากรับรู้อะไรอีกเลย